The Flaming Lips with Sean Lennon - Lucy In The Sky With Diamonds

Πριν από τέσσερα χρόνια ηχογράφησαν τη δική τους εκδοχή στο "Dark Side Of The Moon", ενώ εδώ μπορείτε να ακούσετε τους πειραματισμούς τους πάνω στο "I Wanna Be Adored" των Stone Roses.

Από τις άγριες διαθέσεις τους δε γλίτωσαν ούτε οι Beatles, το "Lucy In The Sky With Diamonds" των οποίων, παρουσίασαν ζωντανά πριν από λίγες ημέρες στο show του David Letterman (πως λέμε "Βράδυ" με τον Πέτρο Κωστόπουλο ; Ε...καμία σχέση).

Σίγουρα ιδιαίτερη σημασία στη στιγμή αυτή δίνει η συμμετοχή του γιού του John Lennon, Sean, που αναλαμβάνει μέρος των φωνητικών. 

Το σημαντικότερο group όλων των εποχών στα...επικίνδυνα χέρια των Flaming Lips. Take a look!

Les Reverants

Βασισμένη στην ομώνυμη ταινία του 2004, η νέα αυτή σειρά από τη Γαλλία είναι από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που είδαμε τελευταία. 

Η υπόθεση εξελίσσεται σε μία μικρή γαλλική πόλη, όπου αρκετοί νεκροί αρχίζουν να επιστρέφουν. Έτσι οι οικείοι τους αλλά και οι ίδιοι προσπαθούν να προσαρμοστούν σε αυτή την  αλλόκοτη  κατάσταση, μέσα σε μία spooky ατμόσφαιρα που δε αφήνει να πάρεις ανάσα.

Ιδιαίτερα αναφορά θα πρέπει να γίνει και στη μουσική επένδυση, την επιμέλεια της οποίας έχουν αναλάβει οι Mogwai, κυκλοφορώντας μάλιστα ένα ολόκληρο album με συνθέσεις που ακούγονται σε διάφορα επεισόδια της σειράς.

Ο πρώτος κύκλος έχει ολοκληρωθεί και αναμένεται η συνέχεια μέσα στο 2014.

Βάλτε μπρος τα torrents.

The Stone Roses: Made of Stone

Κυκλοφόρησε επιτέλους και σε dvd το ντοκυμαντέρ του Shane Meadows (στον οποίο, όπως θα έχουν καταλάβει οι τακτικοί αναγνώστες έχουμε μία ιδιαίτερη συμπάθεια) για το reunion των Stone Roses.

Στα 97 λεπτά που διαρκεί μη περιμένετε μία γραμμική αφήγηση που θα σας διηγηθεί απλά την ιστορία του συγκροτήματος. Ο Meadows τρυπώνει στις πρόβες τους, αποτυπώνει τα συναισθήματα και τον ενθουσιασμό των fans, στήνει την κάμερα backstage χωρίς πολλά σχόλια και φανφάρες, αν και δε λείπουν βέβαια τα ιδιαιτέρως ενδιαφέροντα flashbacks.

Από την επιτυχία, στην καταστροφή και από εκεί στον θρίαμβο. Αυτή φαίνεται να είναι σε μία φράση η ιστορία των  Stone Roses.

Ένα film που είναι λιγότερο μία επαγγελματική δουλειά και περισσότερο ένα αγνό και παθιασμένο love letter στο "μεγαλύτερο group που βγήκε ποτέ από το Manchester", όπως δηλώνει σε κάποια στιγμή ο ίδιος ο Liam Gallagher. Must see!

Jean Cocteau - Orphée (1950)

Η πολύπλευρη ιδιοφυία που ακούει στο όνομα Jean Cocteau είναι υπεύθυνη για αυτή την ονειρική οπτικοποίηση του μύθου του Ορφέα. Με τον στενό φίλο και μάλλον εραστή του Jean Marais στον πρωταγωνιστικό ρόλο, αφηγείται τη διαδρομή ενός - παθιασμένου με το θάνατο - ποιητή στον κάτω κόσμο, με σκοπό να επαναφέρει στη ζωή την αγαπημένη του γυναίκα.

Οι πιο προσεκτικοί σίγουρα θα σημειώσουν τη φανερή επιρροή που άσκησε αυτό το φιλμ στη σκηνοθετική αντίληψη του David Lynch, με τον τρόπο που γκρεμίζει τα διακριτά όρια ανάμεσα στα όνειρα, την παραγματική ζωή και το υποσυνείδητο.

Πέρα από την καθαρά κινηματογραφική του αξία έχει και ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον για τους μουσικόφιλους και δη τους ακροατές των Smiths, μιας και μία χαρακτηριστική σκηνή της ταινίας κοσμούσε το εξώφυλλο του single "This Charming Man".

                                    

Ο ίδιος μάλιστα ο Morriseey έχει φωτογραφηθεί στην ίδια ακριβώς στάση, αποτίνοντας με αυτό τον τρόπο φόρο τιμής στο ποιητικό αυτό αριστούργημα.

Τέλος στο YouTube έχουν ανέβει και μερικά βιντεάκια που συνδυάζουν σκηνές από τον "Ορφέα" του Cocteau με τη μουσικη του "This Charming Man". Πάρτε μια γεύση πριν παρακολουθήσετε ολόκληρη αυτήν ταινία-σταθμό, περνώντας μιάμιση ώρα που δύσκολα θα ξεχάσετε.

.

Prisoners

Η αλήθεια είναι ότι φέτος οι καλές ταινίες σπανίζουν. Φαινόμενο που τα τελευταία χρόνια γίνεται ολοένα και πιο έντονο. Χαμένοι στην παγίδα του εύκολου εντυπωσιασμού, τους λυκανθρώπους και τους υπερήρωες η κινηματογραφική παραγωγή σπάνια πλέον μας δίνει τόσο δυνατές συγκινήσεις σαν αυτή του "Prisoners".

To film του καναδού Denis Villeneuve αφηγείται με πολύ έντονο τρόπο την ιστορία της απαγωγής δύο κοριτσιών θέτοντας στον θεατή ερωτήματα γύρω από την πίστη, τη θρησκεία και το ρόλο των περιστάσεων στη συμπεριφορά του καθενός.

Με κλασσική αφήγηση και έναν εκπληκτικό  Hugh Jackman, αποτελεί μία ταινία που ξεχωρίζει με χαρακτηριστική άνεση μέσα το 2013.

Dead Man's Shoes (2004)

Ο Shane Meadows κέρδισε αρκετούς με τη δουλειά του στο film "This Is England" του 2006 και μετέπειτα στις ομώνυμες τηλεταινίες (περιμένουμε τώρα το "This Is England '90"). Τους τελευταίους μήνες πάντως έχει βάλει όλα τα υπόλοιπα σχέδια του στην άκρη για να ετοιμάσει ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με την επανένωση των Stone Roses, των οποίων είναι και δηλωμένος fan.

Με αυτή την αφορμή και ψάχνοντας τη φιλμογραφία του έπεσα πάνω σε αυτή την εξαιρετική δουλειά του, που γυρίστηκε σχεδόν δέκα χρόνια πριν και αποτελεί μία δυνατή πρόταση για όσους αρέσκονται σε ενδιαφέρουσες, όσο και ενοχλητικά σκοτεινές, ιστορίες με ένα ...τυπικά βρετανικό φόντο.

Μία καθηλωτική και συγκινητική ιστορία εκδίκησης που δε θα ξεχάσετε εύκολα. Στα συν και το πολύ καλό soundtrack με Smog, Calexico, Richard Hawley, Aphex Twin, M.Ward κ.α.

Community

Το ενδιαφέρον του σινεφίλ κοινού εδώ και αρκετά χρόνια έχει αρχίζει να μετατοπίζεται από τον κινηματογράφο στην τηλεόραση και τις εξαιρετικές σειρές που γυρίζονται σε αυτή. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι ονόματα-ογκόλιθοι σαν τον Martin Scorsese και τον Dustin Hoffman έχουν συνδέσει το όνομά τους με τηλεοπτικές παραγωγές, κάτι που μέχρι και πριν από δέκα χρόνια θα φάνταζε αδιανόητο.

Το θέμα όμως είναι ότι είναι τόσες πολλές οι καλές δουλειές που είναι πολύ εύκολο να χάσεις τη μπάλα. Γι' αυτό λοιπόν focus! Παίρνω μία σειρά, κατεβάζω όλα τα επεισόδια και αφιερώνομαι σε αυτή. Περιμένοντας λοιπόν το τέλος του κορυφαίου και ανεπανάληπτου Breaking Bad, την προσοχή και τον ελεύθερο χρόνο μου έχει κατακτήσει το Community. Με πηγή έμπνευσης το Breakfast Club και γενικότερα τις ταινίες του John Hughes η κωμική σειρά παρακολουθεί μία εκκεντρική παρέα φοιτητών σε ένα αμερικάνικό κολλέγιο. Σπιρτόζικοι διάλογοι, συνεχείς pop culture αναφορές και με τον θρυλικό Chevy Chase on fire. Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στον Ken Jeong του Hangover, o οποίος εδώ αφήνει καμμένη γη πίσω του! Στα συν και η μικρή διάρκεια (είκοσι λεπτά) του κάθε επεισοδίου, ό,τι πρέπει για βραδυνό χαλάρωμα. Να πω κι άλλα;